شاته
غزل
نشته هسې زړه چې په مخ نه دی مينه دار ستا
نشته هسې زړه چې په مخ نه دی مينه دار ستا
ښکلی تر يوسف يې درست جهان دی خريدار ستا
مخ د هغې خولې دی چې له تابه ګفتګوی کا
مخ د هغو سترګو چې په ځير ګورې ديدار ستا
ځار دې تر راتلو شم په خندا، خندا را درومه
ډېر صفت را باندې د راتلو دې په بار بار ستا
هيڅ پرې نه پوهيږم چې وڅه ته يې تشبيه کړم
زلفې دي که مار دي که سنبل دي د کوهسار ستا
درد دی که صحت دی چې صديق پرې مبتلا شو
پرخه په ګلزار ده که خولې دي په ګلزار ستا