مئین ځکه ستا له دیده شوریده شي

مئین ځکه ستا له دیده شوریده شي

چې یو بدر چار هلال یې په دیده شي

صف باڼه دې ناوکۍ وروځې کمانه

هر ناوکی ې په سینه د یار سیده شي

بې یارۍ دې ارایش خونونه کاندي

هۍ توبه که وسمه هم پرې کشیده شي

د مشام کاسه به کان کا د عنبرو

که یو خم دې له زلفینو بوئیده شي

که هر څو په نزاکت سروه نامي ده

په اسیب د باد کږه لکه لینده شي

که سایه د مارغه وشي ستا په اونه

څه عجب که یې له وزنه خمیده شي

په سیالۍ د جرأت نه کا ستا له قده

ګڼه پښه به یې په تبر بُریده شي

څوک به مدح ستا د قد په څه روش کا

په لیده یې عقل خورد فهمیده شي

د سپین مخ تخته دې هسې مصفا ده

چې څهره د هر اشیاء پکې لیده شي

ته مې پښه په سترګو کیږده زه حفیظ کړم

خدای دې نه کا چې باڼه پرې خلیده شي

زیبايي د جهان ختمه ستا په مخ ده

د لیلا تشه نامه ده اوریده شي

په رتبه د عاشقۍ ځنې فایق یم

که هر څو مینه د قیس ګوئیده شي

عنادل که دا غزل په غوږو واوري

بندګان به د بنده زرخریده شي

چې هجري دې په خامه د مخ صفت کې

په بیاض یې سل بهاره روئیده شي