شاته غزل

دا شنا په فکر خوښه هسې شان شوم

نه پوهېږم چې ممتاز که نور جهان شوم

چې يې کړمه ستا په مينه سرفرازه

ثنا خوانه په څورنګه د رحمان شوم

چې مجاز مې د اياز ولاړ له زړه نـه

سربلنده تر محمد غوندې سلطان شوم

و هــر چا وته چې ګورم واړه دی دی

د جما له ننداره يې شادمان شــوم

غير فکر مې له زړه رابهر شو

پر خليل و پرعدو باندې يکسان شـوم

حليمې د غماز مکر زيات له حد شو

چې دې بېل له ياره نه کا په ګمان شوم