شاته
غزل
هغه زړه چې په اشنا پسې خوږیږي
هغه زړه چې په اشنا پسې خوږیږي
که صاحب یې شهد خوري کله خوږیږي
پوخ طبیب په هغه زخم دارو نه ږدي
چې یې رو د وینو سیل غوندې خوږیږي
د هر چا د حیات ورځې قلمي دي
هر ساعت چې ګذر کا عمر لږیږي
څو به ناز په عمر کړې فکر د کوچ کړه
ګړیال مه ګڼه یا وه چې تل غږیږي
که هر څو یې مخ د عیش په لور سم کړم
زړه مې ځکه تل غمونو ته کږیږي
پروني یاران چې یې ما سره مجلس وه
نن یې تن په تورو خاورو کې ریژیږي
د هجري ځيګر په نېش د هجر غوڅ شه
په هر لور یې وینې موج کاندي بهیږي