شاته
غزل
زلفي دي مه څنډه چي نه خوريږي
زلفي دي مه څنډه چي نه خوريږي
له خورو زلفو نه مې زړه
خوريږي
خپل محفلونه خو به ګرم ساتو
چي محفلونه شي ساړه خوريږي
ستا د قامت رنګ مي په سترګو کې وي
لړه خوريږي که تياره خوريږي
مينه د ښار ترخو لوګو وخوړه
د ژوند رنګونو کې تراخه خوريږي
پرهر مې څړیکې څړیکې ساه ونیوه
په مخ مې ستا د حیا سره خورېږي
زه د حالاتو د ارمان په زمکه
د مینې کر کوم خواږه خورېږي
د خدای په
زمکه به پښتو خوروى
چې په دنيا کې پښتانه خورېږي