شاته
غزل
بېهوده مې ورته زړه هوسیده
بېهوده مې ورته زړه هوسیده
عاشقي ده څړه نول وپخسېده
بې له دې چې نامردۍ ته ورسېږي
ګڼه نشته پکې مراد ته رسېده
زړه مې مینه د حلوا نمړۍ ګڼله
بارې اوس ولمسېده چې بلوسېده
کافران به د کټار مسلمانان شي
که رقیب مې په ژړا وترسېده
عشق و صبر سره لرې دي ناصحه
کله اور کاندي له سولو بسېده
دا د مینې نتیجه ده را رسېږي
چې لېمه مې په ژړا وپړسېده
د عیسی تر دمه کم نه دي حمیده!
پټ په شونډو کې د ښکلیو مسېده